Buiten spelen. Bouwen van beelden.
Een spel met licht en tijd.
Een spel met buizen en bomen.

Playing outside. Composing images.
A light and time show.
A game with pipes and trees.

De foto is stil en stilstand. Deze plek wacht. De plaats zal verzamelen, bewaren en herinneren. Zoals ook foto’s dat doen. De tijd verstrijkt en het leven gaat verder.

The photo is quiet and a standstill. This place is waiting. It will collect, preserve and memorize. Just like photos do. Time passes and live goes on.

Het lijkt wel of we leven om te leren. Wat we geleerd hebben, moeten we weer aan anderen leren. Leslokaal. Demonstratiezaal. In gesloten sceance wordt het weten onderwezen. Een arena. Een altaar voor ontledende blikken.

© Foto Karin Borghouts, 2009 – analoge opname met technische camera.
Dank aan Drs. Doom, Museum Morfologie, Faculteit Diergeneeskunde, Universiteit Gent.

It seems as if we live to learn. We have to teach others what we have learned. A classroom. A demonstration room. In closed sceance knowledge is taught. In an arena. On an altar in front of dissecting glances.

© Photo Karin Borghouts, 2009 – large format camera, ektachrome.
Thanks to Drs. Doom, Museum Morphology, Faculty of Veterinary Medecine, University Ghent (Belgium).

Bok, plint, Zweedse bank, klimrek, mat. Een turnzaal zoals in mijn schooltijd. De ruimte is opgeruimd. Geen beweging in beeld. De foto heeft een tussentoestand geconserveerd. Het is nu een tentoonstelling. Een zaalzicht met objecten en een afbeelding van een ontblote man… om naar te kijken.

© Foto Karin Borghouts 2002-2009 – analoge opname met technische camera 4×5 inch ektachrome – inkjetprint op lookalike baritepapier, gekleefd op Dibond – 100 x 125 cm.

De foto is van 6 september tot 8 november 2009 te zien op de tentoonstelling “Sport: fait(es) divers. Beweging in beeld” in het Sportimonium, Bloso domein, Zemst/Hofstade (B). www.sportimonium.be

Wall bars, crash mat, vaulting-buck, vaulting-box, wood bench. A gymnasium similar to the one in my school time. The hall is tidy. No movement. The photo has conserved an intermediate state. It is now an exhibition. A hallview with objects and the picture of a naked man… to look at.

© Photo Karin Borghouts 2002-2009 – Linhof large format camera 4×5 inch ektachrome – inkjetprint on lookalike baritepaper, pasted on Dibond – 100 x 125 cm.

Heiligen hebben we niet meer nodig. Heroes des te meer. De oude heiligen blijven verweesd achter, verzameld en gecatalogiseerd. Kerken lijken de laatste oorden waar het evenementencircus nog niet is doorgedrongen. Het is er stil. Er is mooi licht.

© Foto Karin Borghouts, 2007 - analoge opname met een Linhof technische camera op negatief 4×5 inch
Saint-Sulpice (F).

We don’t need saints anymore. Heroes so much the more. The old saints are left orphaned, collected and catalogued. Churches seem to be the last places that are not yet intruded by the event circus. It’s silent over there. The light is beautiful.

© Photo Karin Borghouts, 2007 - Linhof large format camera 4×5 inch negative.
Saint-Sulpice (F).

Source pictures:
Piero della Francesca: http://nl.wikipedia.org/wiki/Piero_della_Francesca 
Luc Tuymans: http://www.phaidon.com/collectorseditions/prints_tuymans_1.html 
Magnum: http://agency.magnumphotos.com/about/about 
Wesley Meuris: http://www.wesleymeuris.be

Mausoleum van waardevolle relicten. Musea van nu veranderen voortdurend.
Amuzea vol leven. The show must go on.
Deze foto is stil. Een tijdelijke overgangstoestand gefixeerd. Een opgebaarde herinnering.

© Foto Karin Borghouts, 2009 – analoge opname met een Linhof technische camera op negatief 4×5 inch
Met dank aan Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België, Brussel.

A mausoleum stuffed with valuable relics. Museums nowadays are changing continuously. Amuseums full of life. The show must go on.
This photograph is silent. A still. A temporary inbetween state, fixed. A souvenir lying in state.

© Photo Karin Borghouts, 2009 – Linhof large format camera 4×5 inch negative.
Thanks to the Royal Museums of Fine Arts of Belgium, Brussels.

De zee is inspirerend. Een foto van een zee is vaak cliché en dat heeft te maken met andere beelden die zich in je hoofd genesteld hebben. Ik dacht, laat ik nu eens een paar stappen achteruitgaan, zodat niet alleen de zee, maar ook een stukje landschap én het afdak met bankje zichtbaar wordt. De foto krijgt een andere betekenis zo. Ze gaat nu ook over controle over de blik en controle over het landschap. Van hieruit moet je kijken, hier is het goed om te zitten.

 © Foto Karin Borghouts, 2005 – Uit de serie “Saga” – 100 x 125 cm.
C-print/aluminium – Collectie Prefectural Museum of Art Saga, Japan

The sea is inspiring. Photos of the sea are often clichéd, which has to do with other images that have embedded themselves in your mind. I thought, why don’t I take a few steps backwards so that not only the sea, but also part of the landscape and the roof with the bench under it are visible. This gives the photograph a different meaning. Now it is about controlling the view and controlling the landscape. This is the place where you are supposed to look at the sea; this is a good place to sit.

© Photo: Karin Borghouts, 2005 – From the series “Saga” – 100 x 125 cm.
C-print/aluminium – Prefectural Museum of Art collection, Saga, Japan

Waar liggen de grenzen van de fotografie? Een foto kan er uit zien als een tekening of een schilderij, of als een afbeelding daarvan. Toch blijft de foto een redelijk getrouwe weergave van wat ik zie. Een detail geeft een subtiele indicatie van de omgeving. Ga eens een paar meter van uw computerscherm staan. De foto werkt dan anders. Op groot formaat wordt het orkestraal en onthullend. Het kan soms verwarren, de realiteit van een foto.

Foto Karin Borghouts, 2004 – Uit de serie “Through the Looking Glass” – 100 x 125 cm. – C-print/diasec

Where lie the limits of photography? A photograph can look like a drawing or a painting, or as an image of these. Still, a photograph remains a pretty close image of what I saw in real life. A subtle detail gives a faint indication of the environment. Stand up now and take a couple of metres distance from your screen. The photograph will work different now. And in large format, it becomes orchestral and revealing. Sometimes it can be confusing, the reality of a photograph.

Photo Karin Borghouts, 2004 – Series “Through the Looking Glass” – 100 x 125 cm. – C-print/diasec

Een foto kan zorgen voor een prettige verwarring tussen afbeelding en beeld. Een beeld wil ik maken, maar waarvan? Wat ga ik fotograferen en wat tentoonstellen? Deze vragen zetten me aan tot het fotograferen van kaders, ramen, spiegels, lege ruimtes en toonkasten, voorstellingen, schijnvertoningen en toonplekken, zoals musea. Fotograferen in een fotomuseum. Deze foto is er zo één waar je op het eerste zicht kop noch staart aan krijgt…

Foto © Karin Borghouts, 2008 – Musée de la Photographie – Charleroi (B), met dank voor de toestemming. 

Hoe onze voorouders leefden, kunnen we ons niet meer herinneren. Deze foto herkennen we omdat de foto andere beelden oproept: schilderijen, schoolreizen naar Bokrijk… De visie achter deze reconstructie komt uit de negentiende eeuw. Als reactie tegen de toenemende industrialisatie ging men het primitieve boerenleven idealiseren en musealiseren. ‘Kan ik dit nu nog wel fotograferen?’ vroeg ik me af. Noch het gefotografeerde, noch de foto zelf is origineel… En hoe verhoudt deze foto zich tot de foto’s die we graag van het authentieke leven van andere culturen maken?

We can’t remember how our ancestors lived. We recognize this photograph because we have similar images in our memory: paintings, open air museums… A 19th century vision lays behind this photographed reconstruction. As a reaction against upcoming industrialisation people idealize and musealize peasant primitive ways of lving. “Can I still photograph this?” I ask myself. Nor the subject, nor the photograph show an original vision. And how does this photograph compare to photographs we like from so called authentic cultures?

Photograph © Karin Borghouts, 2006, Openluchtmuseum Arnhem (NL) – published  in the photo-essay ‘Verbeeld verleden’ (Portrayed past),  in the book ‘De poppen aan het dansen’ (Dutch), edition MAS/Volkskundemuseum Antwerp and uitgeverij Vantilt, 2007.   

 C-print/dibond 100 x 125 cm. collection MAS/Antwerp

En dan kom ik voorbij dit. Een soort laboratorium waar iets moet groeien. Een proces in een afgesloten ruimte. Er moest iets getoond worden maar het is nu weg. Ik ben een van de laatste toeschouwers. De toonkast bevindt zich in een tussenfase en biedt daardoor een opening voor een andere kijk. Het lijkt een vooroorlogs ziekenhuis of een kunstinstallatie of zo.

Foto © Karin Borghouts, 2001 – gepubliceerd in het boek ‘Zoo beeldig’, een uitgave van de Erfgoedcel Antwerpen en KMDA, 2007.

Wat is een foto? Een spiegel van de werkelijkheid. Bevroren tijd in een kader. Een optische illusie op een plat vlak. Wat we zien op deze foto is een zwarte ruit waarin de straat weerspiegeld is. Een zwart gat dat mij om een duistere reden naar zich toe trok. Daardoor maakte ik deze foto. En dus sta ik er zelf ook op, al is dat op dit formaat moeilijk te zien.

Wat als ik een paar stappen achteruitgegaan was? Dan had de foto er heel anders uitgezien. Een mens, een auto of een opschrift zou het begin van een verhaal of anekdote vormen. Maar ik koos voor dit stil beeld, iets wat vóór woorden komt, maar toch spreekt.

Watervallen zijn populaire natuurfenomenen. Niet alleen als toeristische attracties, ook op afbeeldingen. In de Romantiek duiken ze op in schilderijen van ongerepte landschappen. Ze vormen de inspiratiebron voor een stroom van kitscherige imitaties: klaterstroompjes in parken en tuinen, bewegende tableau’s in Chinese restaurants of de watervallen in Second Life-oorden. 

Hier dus een waterval, althans een poging tot… Slechts een herinnering aan een origineel. Een foto van een echte waterval zou zo cliché zijn, dat ik dat niet meer onschuldig kan fotograferen. Wel deze ‘kunst’-waterval dus…

Zoo, 2005 © Karin Borghouts – Foto uit mijn nieuw fotoboekje ‘The show’.

The show, Karin Borghouts, 16/10-29/11 2008

Ruimte Morguen, Waalse Kaai 21-22, 2000 Antwerpen (B) - Open do-za 14-18 u.

Deze foto van een podium zegt iets over de manier waarop ik omgevingen in foto’s probeer te vatten. Ik registreer ze als een scene, als een decor waar de mensen voelbaar zijn maar niet aanwezig. The show is de titel van mijn komende solotentoonstelling én publicatie en die gaat over tentoonstellen. Op de foto lijkt het alsof gevonden plaatsen en dingen tentoon gesteld staan of geënsceneerd zijn. Soms zijn ze zelf kunst geworden: een lege vitrinekast wordt een installatie, een habitat in de zoo wordt een schilderij, receptietafels worden sculpturen. Met wat verbeelding…

The show, Karin Borghouts, 16/10-29/11 2008, Ruimte Morguen, Waalse Kaai 21-22, 2000 Antwerpen (B) - Open do-za 14-18 u.

Dit beeld heb ik recent gemaakt in een 19de eeuws stadhuis. Een pronktrap is het, een die slechts voor speciale gelegenheden gebruikt wordt. Het camerastandpunt is wat ongewoon. De camera helt voorover zodat de blik in de diepte een nakende afdaling (of val?) lijkt te voorspellen. Trappen spreken tot de verbeelding. Ze komen in tal van schilderijen, foto’s en films voor. Ik denk aan een beroemde foto van Henri Cartier-Bresson, de gracieuze trap in de film Gone with the Wind, de eindeloze trappen in de grafiek van Esscher… Beeldend kunstenaar Thomas Demand maakte er in 2006 een schitterend boek over: l’Esprit d’Escalier.

© Foto Karin Borghouts, 100 x 125 cm, C-print/diasec